بی اختیاری ادراری غالبا در سگهای مسن مشاهده می گردد و می تواند ناشی از عوامل مختلفی باشد. با افزایش سن پت، شما متوجه تغییراتی در رفتار، شخصیت و بدن آنها خواهید شد. بی اختیاری ادراری یک اتفاق رایج در میان سگ های مسن تر است. سگ مسن شما وقتی دچار بی اختیاری ادراری می گردد، ادرار کردن او به همان شیوه ای که جوانتر بود متوقف می گردد؛ آنها ممکن است تشخیص زمان ادرار, مسیرهای ادرار بر روی زمین, و یا علامت گذاری را مانند قبل انجام ندهند. بسیار مهم است که آنها را برای این رفتار توبیخ ننمایید. این تغییر رفتار آنها عمدی نیست. در واقع آنها قادر به کنترل این عملکردها همچون قبل نیستند.
چه عاملی موجب بی اختیاری ادراری در سگ ها می شود؟
درست مانند انسانها، با پیر شدن، شکل فیزیکی سگها نیز تغییر می کند؛ عضلات آنها تضعیف و کنترل اعصاب بر بخش های مختلف بدنشان می تواند کاهش یابد. بی اختیاری ادراری می تواند ناشی از فرسودگی عضلات اطراف سیستم ادراری، و عدم کنترل حیوان بر آن عضلات باشد. سگهای ماده بیشتر از سگ های نر دچار بی اختیاری ادراری می شوند و برخی نژادهای بزرگتر برای این مشکل مستعدتر هستند. به برخی از این نژادهای بزرگ مانند بوکسورها، دوبرمن ها، اشنازرهای بزرگ، دانمارکی های بزرگ و سگهای چوپانان آلمانی می توان اشاره نمود. حدود 30% سگهای ماده، با وزن متوسط به بالا از بی قراری ادرای رنج می برند; در نژادهای با جثه کوچکتر این آمار حدودا کمتر از 10٪ است. برخی از متخصصان معتقدند که اضافه وزن می تواند عامل بی اختیاری ادراری به ویژه در سگهای ماده باشد. این بدان معناست که چربی مازاد در اطراف سیستم ادراری، تأثیر منفی بر عملکرد عضلات می گذارد که منجر به بی قراری ادراری می شود. بیماریهای زمینه ای ادراری نیز می تواند باعث بی اختیاری ادراری شود، که از آن جمله می توان به التهاب سیستم ادراری و سیستیت، عفونت یا ایجاد سنگ ها در مجاری ادراری (به نام اورولیتیاز) اشاره کرد. به طور کلی بیماری هایی مانند دیابت یا اختلالات عصبی نیز می توانند باعث بی اختیاری ادراری شوند. بنابراین در وهله اول مهم است که سگ خود را به محض بروز تغییر رفتار برای معاینه، نزد دامپزشک ببرید.
چگونه می توان بی اختیاری ادراری را درمان کرد؟
با توجه به علت بی اختیاری ادراری، گزینه های مختلفی برای درمان سگ شما تجویزخواهد شد. اگر مشکل عضلانی باشد، دامپزشک شما ممکن است محرک های خاصی را تجویز کند که کنترل بهتر عضلات ادراری آنها را القا می کند. این محرکها در ۷۵٪ موارد کارآمد هستند. اگر سگ شما دارای یک بیماری ادراری زمینه ای است، دامپزشک شما ممکن است پیشنهاد جراحی برای حذف هر سنگ ممکن در سیستم ادراری پت را، تجویز نمایید. یا اگر مشکل ناشی از وجود عفونت در سیستم ادراری است، با تجویز آنتی بیوتیک برای درمان آن مبادرت ورزد. یا در مراحل ابتدایی تر، با تجویز یک رژیم غذایی خوب، سلامت ادراری خوب را حفظ نماید. دامپزشک همچنین ممکن است تغییرات سبک زندگی را پیشنهاد کند، مانند تشویق سگ شما به فعال تر بودن و در نتیجه کاهش خطر مشکلات بیشتر ادراری. تغییر رفتار پت شما و مشکلات ادرای آنها که بر اثر پیری بوجود آماده است، بدین معنا نیست که کاری ازدست شما ساخته نیست؛ همواره راههای درمانی متنوعی در اختیار شما هست که می توانید با مشاوره از دامپزشک خود از آنها بهره مند شوید.
